Toegang: 5 euro. (Onder 16 jaar: gratis).

Inschrijven via eremelamela@skynet.be

UKanDanZ & Guèbrèyès + Eténèsh Wassié

Fr 27 jan 2012, 20:30, Zuiderpershuis, Antwerpen

Zerihun Seyoum (geb. 1977) is één van de bekendste hedendaagse Ethiopische schilders. Door zijn voorstellingen van het dagelijks leven in Ethiopië van straatscènes tot luchthavens, behoort hij tot de favorieten bij een publiek in binnen- en buitenland. Het hybride karakter van het leven waarin het traditionele het moderne ontmoet en de mix van verschillende nationale en internationale culturele elementen vormt één van de hoofdthema?s van zijn oeuvre. Zijn stijl heeft ook een hybride vorm omdat hij het modernisme combineert met elementen die typisch zijn voor de middeleeuwse Ethiopische Orthodoxe kerkelijke kunst. In de afgelopen jaren exposeerde Zerihun in Duitsland, Londen en New York. De tentoonstelling in het Aksum Coffee House is zijn eerste in België.

Tentoonstelling/Exposition: Zerihun SEYOUM, Addis Ababa

Schilderijen/Peintures
14.10- 11.12. 2011
Aksum Coffee House, Hoogstraat 140 rue Haute, Brussel/Bruxelles

Place to be: Balzaal Vooruit, St-Pietersnieuwstraat, Gent

Inkom: 6 €

Kaarten te verkrijgen bij de verantwoordelijken van de verschillende organisaties, of via overschrijving, met mededeling naam + aantal kaarten: 068-2445234-85
De kaarten zullen op de avond zelf aan de ingang voor je klaarliggen!
Alle info: eremelamela@skynet.be

Ere Mela Mela vzw serveert op zondag (!) 26 juni aanstaande de sublieme combinatie van de lichtjes zurige injerra met de diepe kruidige smaken van allerlei wots. In het Buurthuis Zilverhof (Zilverhof 34, Gent) in Gent kunt u zich te goed doen aan de kookkunsten van de uit Ethiopië afkomstige Rahel Abraham.

zondag 26 juni 2011,
18 u Buurthuis Zilverhof,
Zilverhof 34, 9000 Gent
18 euro per persoon, 10 euro per kind
(kinderen jonger dan zes: gratis) 

Inschrijven via eremelamela@skynet.be. Het aantal inschrijvingen is beperkt, dus aarzel niet. Na bevestiging kunt u storten op ons rekeningnummer 068-2445234-85. Uw inschrijving is pas definitief na betaling.

Daarna presenteert Erè Mèla Mèla vzw de film “Teza” van Haile Gerima.

Kaarten zijn te verkrijgen via eremelamela@skynet.be of op de avond zelf.

Met steun van:

en 

Eén van die dorpen is Kibish. De weg die naar Kibish leidt was er twintig jaar geleden nog niet. Het was hier dat de toenmalige Ethiopische regering besliste om een administratief centrum te vestigen. Er werden scholen , een politiekantoor en een ziekenhuis gebouwd. Er werden huizen voor het overheidspersoneel langs de weg gebouwd. Niet veel later begonnen ook de plaatselijke stammen, met de Suri op kop, hun hutten langs de grote weg te bouwen en vestigden de eerste islamitische handelaars zich in het dorp. De lokale talen die door de verschillende stammen gesproken werden, kregen concurrentie van het Amhaars dat voortaan als officiële taal op school werd aangeleerd. De rurale bevolking leerde geld, scheermesjes, religie, T-shirts, elektrische verlichting, alcohol en vuurwapens kennen. De handel in sorghum en vee werd vervangen door de veel lucratievere verkoop van kalashnikovs die bovendien al te gemakkelijk werden doorgesluisd naar het door burgeroorlog geteisterde Soedan. En ondertussen zijn ook de eerste Maleisiërs, Koreanen en Chinezen gearriveerd om op grote schaal palmolie, rijst en maïs te telen.

Het is deze clash tussen authenticiteit en globalisering die de Franse fotograaf Hans Silvester fascineert. Na twee fotoboeken over respectievelijk de volkeren van de Omo-vallei en ‘natural fashion’, heeft hij nu  ‘Fenêtre sur l’Afrique’ klaar. Deze titel mag je letterlijk nemen want dit boek vertrekt vanuit een eenvoudige premisse: een klein rood raam fungeert als fotografisch kader waarachter de inwoners van Kibish hun ‘ding’ mogen doen. In de inleiding op zijn fotoboek beschrijft Silvester hoe dit alles geleidelijk een sociaal ritueel werd in het dorp. Na een aarzelend begin paradeerde al gauw heel het dorp langs zijn rood raam. Zo zien we met sierraden gedecoreerde mannen en vrouwen met lipplaten, extravagante kapsels en hoofddeksels, naakte lichamen die in felle kleuren beschilderd zijn. We zien de plaatselijke politiechef met mitrailleur, de bankdirecteur met enkele geldbriefjes in zijn hand, een verpleegster, een schooljuffrouw, worstelaars, landbouwers met geiten, ezels en pluimvee, een gesluierde moslima, moeders met hun baby, weeskinderen, de lokale barmeid, de goudhandelaar, jagers die pronken met hun trofeeën, gidsen met hun kalashnikovs in de aanslag. Jong en oud, rijk en arm – ze zijn allemaal langs het rode raam gepasseerd. Wat deze ‘Ethiopische portretten’ (zoals de ondertitel  van dit boek luidt) zo interessant maakt is het contrast tussen de authentieke, ongeschonden cultuur van de plaatselijke bevolking en de modernisering die haast letterlijk het fotografisch beeld binnensluipt. Zo zien we een prachtig beschilderde worstelaar met een geweer in zijn handen of een man met een lipplaat die tegelijkertijd een onnozel plastic fluitje om zijn nek heeft hangen.  Hans Silvester vat zelf alles mooi samen in zijn inleiding: “My window has captured a moment in time, nothing more, nothing less, and in its endless stream of faces we can see the diversity of humankind, its customs and its religions, in a place that the old world now has to share with the new, with strangers who are here to stay. What is happening to the Suri in Kibish on a small scale is happening all over the planet through globalization: all of us are now confronted with otherness, an inevitable meeting of the known and the unknown.”

Dit prachtige fotoboek over globalisering in een vergeten uithoek van Afrika is verkrijgbaar in de oorspronkelijke Franse versie bij l’éditions de la Martinière en, iets goedkoper, in een Engelse vertaling bij ‘Thames and Hudson’.

Het namiddagprogramma, gepresenteerd door Mies Meulders en Guy Van Dingenen, start met dé partyband voor kids ‘De Planken’ gevolgd door de finalisten van ‘Junior Eurosong editie 2010′. ‘Dansstudio Ijvi Hagelstein’ (de dansschool van studio 100) en ‘The Sports Studio’ (Herentalse dansschool) zullen het beste van zichzelf geven tijdens en tussen de junior-optredens. Pino Baresi zorgt samen met een ‘special guest van Junior Eurosong editie 2009’ voor een vlotte overgang naar het avondprogramma.

Het avondprogramma, gepresenteerd door Alexandra Potvin, gaat verder met de Olense (jeugd)rockband ‘NoNaMe’ gevolgd door eightiesband ‘Miami Vibes’ met special guests Caren Meynen, Jean Bosco Safari en Coco Junior. Nadien zorgt discosensatie ‘Boogie WonderBand’ verder voor de nodige sfeer. Na de live optredens sluit ‘Discobal Marginal’ de avond in stijl af.

Voor de kinderen wordt een aparte hal omgetoverd tot een speelpaleis. Deze hal wordt gevuld met springkastelen, Afrikaanse spelletjes, clowns, grimestandjes,… o.t.v. de chiromeisjes van O.L.V.-Olen.

Wie even uit het feestgedruis wilt ontsnappen kan voor een hapje en drankje terecht op de mondiale markt. Hier zullen een aantal organisaties die actief zijn in het Zuiden hun werking voorstellen: Oxfam Wereldwinkel, Unicef, de Ixcanitas, Siddartha,…

Meer inlichtingen: Sterren voor Ethiopië

TEZA

De Engelse journalist Peter Gill was één van de eersten die in 1984 doordrong tot het epicentrum van de hongersnood in het Noorden van het Ethiopië. Nu – 25 jaar later – keert hij terug naar Ethiopië. Het resultaat kan je nalezen in ‘Famine and Foreigners’, een combinatie van stevig onderbouwd journalistiek onderzoek, travelogue en een reeks interviews met enerzijds sleutelfiguren als premier Meles Zenawi en econoom Joseph Stiglitz en anderzijds een landbouwer uit de Ethiopische hooglanden en een herder uit de Somali-regio (een afgelegen, uitgestrekt gebied in zuid-oost Ethiopië dat in 2000 met een ‘vergeten’ hongersnood af te rekenen kreeg). Tegelijkertijd is ‘Famine and Foreigners’ een soort recente geschiedenis van Ethiopië – vanuit het perspectief van de hongersnood.

Gill heeft zijn boek in vier hoofdstukken verdeeld: ‘Then’, ‘Transitions’, Now’ and ‘Prospects’. In het eerste deel zoemt hij in op de verschillende hongersnoden die Ethiopië de voorbije eeuw over zich heen heeft gekregen. Een hongersnood die tegenwoordig vaak vergeten wordt is die van 1973. Deze zou twee jaar later indirect leiden tot het afzetten van de ongenaakbare keizer Haile Selassie. De hongersnood van 1984/1985 zou op termijn dan weer leiden tot de val van het communistisch regime (de Derg) en de onafhankelijkheid van Eritrea, waardoor Ethiopië onder andere een rechtstreekse toegang tot de zee verloor. Zoals voor wel meer Afrikaanse landen levert ook ontwikkelingshulp een stevige bijdrage aan de Ethiopische economie. In 1994 waren er een zestigtal liefdadigheidsorganisaties actief in Ethiopië. Tegenwoordig zijn er een paar duizend. Een belangrijk deel van zijn boek wijdt Gill aan de niet altijd propere rol die Oxfam bij dit alles gespeeld heeft. Het begon al eind jaren tachtig toen Oxfam (dat destijds als ngo iets te nauwe banden had met de Britse Labour-partij) iets te gemakkelijk zweeg over de katastrofale ‘resettlement’-politiek van het toenmalig communistisch regime. Persoonlijk gaat Gills voorkeur eerder uit naar het (oorspronkelijk Franse) Artsen Zonder Grenzen dat zich als ngo toch altijd meer afzijdig van de politiek heeft gehouden. Andere thema’s die Gill aan bod laat komen zijn verder de cruciale rol van gezinsplanning, AIDS, de rol van de invloedrijke econoom Joseph Stiglitz en – uiteraard – de komst van de Chinezen.

Peter Gill gedraagt zich in ‘Famine and Foreigners’ als een ware gentleman. Hij graaft bij momenten diep, wijst ook fouten en schuldigen aan maar maakt niemand genadeloos af – ook niet de ietwat enigmatische Meles Zenawi. Gill heeft verschillende gesprekken gehad met de niet onbesproken minister-president. Hij beschrijft hem als uiterst intelligent en, door zijn lange regeerperiode en zijn goede banden met de USA, als één van de machtigste leiders van het Afrikaanse continent. Zelfs wanneer hij het over mans autoritaire trekjes heeft (de zwaar gecontesteerde en bloedige verkiezingen van 2005 komen uitvoerig aan bod), blijft hij al bij al vriendelijk.

In zijn hoofdstuk over de verkiezingen van 2005 citeert Gill de Indiase econoom en filosoof Amartya Sen. In ‘Development as Freedom’ schreef deze laatste: ‘It is not surprising that no famine has ever taken place in the history of the world in a functioning democracy (…) I would argue that a free press and an active political opposition constitute the best early warning systems a country threatened by famine can have.’ Het Ethiopië van Haile Selassie in 1973 was een feodale, autocratische maatschappij; het Ethiopië van Mengistu in 1984 was een communistische, autoritaire, ontspoorde dictatuur die wel heel soepel omging met mensenrechten; het Ethiopië van Meles Zenawi in 2010 is een democratie waarin de minister-president na een regeerperiode van 19 jaar een verkiezingsoverwinning boekt van meer dan 99,5% van de stemmen – een score waar zelfs Moubarak in zijn beste tijd niet van durfde dromen. Een nieuwe hongersnood dient zich in Ethiopië momenteel niet meteen aan, maar  – de huidige politieke ontwikkelingen in Noord-Afrika indachtig – niets zegt dat het ook in Ethiopië wel eens zou kunnen gaan stormen. Honger (of die nu te wijten is aan hongersnood of stijgende voedselprijzen) is een ideale voedingsbodem voor revolutie. Marx wist dit al in de 19^de eeuw, Ben Ali en Moubarak weten het sinds kort ook. Benieuwd hoe het Meles Zenawi en Ethiopië zal vergaan.

Adres: Kraankinderstraat 2, 9000 Gent
Begin: 18:15
Prijs: Vlees of vegetarisch 10 euro, kinderen tot 12 jaar 7 euro

Mulatu Astatke is muzikant, componist en arrangeur, en wordt in Ethiopië als godfather beschouwd: hij zette de Ethiopische jazz op de kaart. Als krasse zestiger bouwt hij al decennialang aan zijn unieke blend van pop, moderne jazz, traditionele Ethiopische muziek, latin ritmes, Caraïbische reggae en afro-funk.
Hoe groot Mulatu’s invloed op Ethiopische muziek ook is, toch is zijn muziek bovenal van zichzelf: ‘ik speel veel verschillende ritmes en maak gebruik van onorthodoxe toonsoorten. Dat alles in volmaakte harmonie. Alleen ik kan Ethio-jazz spelen. Niemand doet me dat na!’ (Kindamuzik). Op het Britse label Strut bracht Mulatu in 2010 nog Steps Ahead uit, dat de fusie tussen westerse en Ethiopische jazz verder doordrijft.

Mulatu Astatke speelde de voorbije jaren o.a. in De Kreun, Het Depot, en een zinderend concert in de uitverkochte Minnemeers, met het Londense funk-orkest Heliocentrics. Dit is zijn enige concert in België dit voorjaar!

Virtuoze ‘wereldmuziek’, maar dan zonder wrange smaakje: Een sfeervolle avond vol wah wah-gitaren en zwoele vibrafoon. Een kruising tussen Miles Davis’ “In a Silent Way”, Cannonball Adderly en Roy Ayers. De perfecte soundtrack voor een politiethriller uit de jaren ’70, of een broeierige avond in Vooruit.

(c) Vooruit

“De weg naar het Avondland” begint in Ethiopië, de wieg van de mensheid. In Addis Abeba bezoekt Jan Leyers het Nationaal Museum van Ethiopië waar de overblijfselen van onze verste voorouders worden bewaard.

De spectaculairste vondst is het skelet van Lucy, een vrouw die meer dan drie miljoen jaar geleden door de Ethiopische savanne dwaalde en volgens wetenschappers één van de belangrijkste schakels in de evolutietheorie vormt.

Tot zijn verbazing stelt Jan vast dat de gids van het museum en een groep aanwezige studenten helemaal niet in de evolutietheorie blijken te geloven en bij het creationisme zweren.

Vrijdag, 7 januari, Canvas, 20.40
Zondag, 9 januari, Nederland 2, VPRO, 20.15

“Naast een algemeen beeld zal vermoedelijk één bemiddeling worden uitgediept. Het betreft de case van twee meisjes, waarvan adoptieouders en biologische ouders volledig toestemming hebben verleend aan de adoptie en ook elkaar in Ethiopië hebben ontmoet, maar waar in de rechtbank uitspraak staat dat de biologische ouders zijn overleden.” (c) Wereldkinderen

Zondag, 9 januari, Nederland 2, KRO, 22.15 Brandpunt

—–

HILVERSUM – Bij de rechtbank in Amsterdam dient vrijdagochtend een kort geding over de inhoud van een reportage over adopties uit Ethiopië van KRO Brandpunt. Dit maakte de omroep donderdag bekend. Een omroepwoordvoerster wil niet zeggen wie het kort geding heeft aangespannen.

De KRO wil een reportage over de adoptie van het 12-jarige Ethiopische meisje Betty zondagavond integraal uitzenden en weigert de reconstructie aan te passen. De omroep vertrouwt erop dat de rechter de gehele uitzending intact laat.

Volgens de KRO laat de reportage zien dat er nog steeds heel veel mis is rondom adopties uit Ethiopië. Verslaggever Aart Zeeman ontdekte dat er wordt gesjoemeld met geboortebewijzen en dat biologische ouders worden misleid. Volgens onderzoekers in de reportage is er in Ethiopië in veel gevallen sprake van kinderhandel. (ANP)

I was born in Addis Ababa. My education as a painter began under the instruction of my father, Solomon Belachew. I acquired further education in painting at the Itege Menen handcraft school, where i acquired my diploma. I also attended the Fine Art School for two years and graduated for another diploma. The Fine Art School is now part of the Addis Ababa University.

After I finished my education, I worked together with my father for a very long time. During this period, my art work was part of a number of exhibitions at the Ethio-Alliance Frances, the US Embassy and also in a Paris galery.
I continued to work at my father’s souvenir shop after he passed away. My works, which I continued to make, are very much influenced by the traditional Ehtiopian painting style of both my father and grandfather.
My grandfather, the artist Belachew Yimer, was born in Gojam in 1869 and died in 1957. He learned his trade as an artist by working in a number of churches in Gojam. He continued his studies at the churches of of Gonder.
Belachaw eventually went to Addis and helped with the decoration of the church of Entoto Mariam. In addition to this, he also decorated the Parliament and worked for the Fine Art School.
His works can be found in the museum of the Institute of Ethiopian Studies in the Addis Ababa University, in various churches, in Ethiopia, as well as in many art collections in Europe, America and Asia.
Belachew Yimer won a gold medal for his artistic excellence.

My father, artist Solomon Belachew, served in government organisations for a number of years. In Addis Ababa, he initially had a stall at the Merkato. He then opened the souvenir shop in Piassa where he worked until he died. Solomon Belachew’s work can be found in various collections in Europe and America. Some of his works portrait the Queen of Sheba and King Solomon, the Battle of Adwa or David and his harp.

Meer informatie:

Next to Taitu Hotel Piazza
Post office box 4622
Addis Ababa, Ethiopia
Tel: 251-111-111696 (office) or 251-911-634755 (mobile)

of

Near Barro Hotel Piazza
Tel: 251-111-115178 (office) or 251-913-180448 (mobile)

geyeshop@yahoo.com
eremelamela@skynet.be

Trees for Farmers is een “spin-off” project is van een onderzoeksproject naar duurzame bosontwikkeling dat door VLIR-UOS (Vlaamse Interuniversitaire Raad, Universitaire OntwikkelingsSamenwerking) (http://www.vliruos.be) werd gesteund. De VLIR-UOS heeft nu beslist haar CO₂-uitstoot door vliegtuigreizen te compenseren CO₂-gift voor Trees for Farmers. Dit biedt een bijkomende steun van meer dan 3500 euro voor het jaar 2010, die zal besteed worden voor de verdere aanplant van bos in zogenaamde “exclosures”. Hieronder zoals VLIR-UOS het zelf aankondigt op haar website:

LIR-UOS compenseert CO₂-uitstoot van vliegtuigreizen via UOS-spin-off in Ethiopië:
Sinds maart 2010 compenseert VLIR-UOS de CO₂-uitstoot van vluchten van de eigen medewerkers en leden van het Bureau UOS. Om een nauwe link te bewaren tussen climate change mitigation en ontwikkelingssamenwerking is gekozen voor CO₂-giften meer bepaald het spin-off-project van ex-VLADOC-bursaal Bert Reubens over duurzaam bosherstel in Ethiopië. Het O*platform KLIMOS heeft advies geleverd bij deze keuze.

Het Cadeauhuis is open tot 8 januari. En ook open op zondag, 19 december.
Meer info op de site van Oxfam.

Ethiopië is veruit het mooiste land dat ik ooit bezocht. Al van achter mijn vliegtuigraampje kijk ik mijn ogen uit. Ook daarna zou ik nog elke dag genieten van het prachtige berglandschap. De eerste dagen van mijn verblijf maak ik kennis met Sarah, een stijlvolle dame die er niet voor terugdeinst om haar handen vuil te maken. Zij is coördinator van Trees For Farmers vanuit de universiteit van Mekelle. Ze is verantwoordelijk voor de planning, uitwerking en financiën van het project en voor de communicatie met het Belgische front. Later ontmoet ik ook Araya, de ietwat verlegen maar gepassioneerde lokale coördinator van het project. Hij regelt meer praktische zaken en vormt het eerste aanspreekpunt voor de gemeenschap.

In Hagere Selam installeer ik mij in een bescheiden, maar niet oncomfortabel huisje. Ik kom aan midden in het droge seizoen. Het landschap rond het dorp is dor en droog. Het leven van deze mensen, voornamelijk boeren, is hard, maar toch kan een glimlach er altijd af en word ik met open armen ontvangen.

Vanuit Hagere Selam bezoek ik samen met Sarah en Araya de twee exclosure sites waar Trees For Farmers actief is. Exclosures zijn gebieden waar geen vee mag grazen zodat de natuurlijke vegetatie zich er kan herstellen. Trees For Farmers probeert dit proces te versnellen door er inheemse bomen aan te planten. De oudste site ligt ongeveer 10 kilometer van Hagere Selam. Ik kan er gewoon met het openbaar vervoer naartoe. De eerste boompjes werden er geplant in 2008 en zijn ondertussen al goed gegroeid. Ik ben erg blij met wat ik zie: een beloftevol miniatuurbos. De tweede site ligt op een steile helling op vijf kilometer van Hagere Selam. Dat is te voet goed te doen, al moet ik veel moeite doen om niet uit te glijden op de losse stenen en zo naar beneden te stuiken. In de site worden dit jaar voor de eerste keer boompjes geplant.In april doe ik samen met Araya steekproefgewijs overlevingstellingen, zowel in de oudste exclosure site als bij de boeren die boompjes van Trees For Farmers hebben gekregen om thuis te planten. Terwijl de boompjes in de site goed worden verzorgd, is dat bij de boeren thuis niet altijd het geval. Sommige boeren hebben hun boompjes geen water gegeven, of niet beschermd tegen de vraatwoede van hun schapen en geiten. Gelukkig ontmoeten we ook veel boeren die ons apetrots hun gezonde boompjes tonen. De resultaten zijn over het algemeen goed: bij de boeren thuis hebben ongeveer de helft van de 3 tot 5 jaar oude boompjes het overleefd, terwijl van de jongere boompjes 75% het overleefd heeft. In de exclosure site is het overlevingspercentage maar liefst 85%.

Lees verder: Verslag Line Kelders bezoek Ethiopië

Line Kelders

Noma komt vooral voor in derdewereldlanden. De ziekte ontstaat door een banale infectie die escaleert door ondervoeding, slechte hygiëne en gebrek aan verzorging. Noma treft jaarlijks zo’n 100.000 kinderen. De patiënten die het overleven, blijven verminkt achter.
Mestikma ziet eruit als een normaal tienjarig meisje, tot ze de hoofddoek weghaalt waaronder ze de helft van haar gezicht verbergt. Noma heeft haar zo zwaar verminkt dat het vorige team van chirurgen haar niet kon helpen. Dokter Leroux Fourie en zijn collega’s gaan tot het uiterste om het meisje een nieuw gezicht te geven.

Ook Rashid gaat onder het mes. De ziekte maakte hem aan één oog blind en van zijn mond bleef niets meer over dan een grote gapende wonde. Het wordt een zware operatie en Rashid houdt er veel littekens aan over. Maar hij is in de wolken over het resultaat. Hij zal terug kunnen eten en praten.

Een reportage van ORTV, 2010.

‘Vranckx’: Een nieuw gezicht,  zaterdag 4 december om 20.10 uur op Canvas.

(c) tv-visie.be