Voedselhulp in Ethiopië gehalveerd door geldgebrek

Addis Ababa - Door geldtekort is het Wereldvoedselprogramma van de Verenigde Naties gedwongen de voedseldistributie in Ethiopië grofweg te halveren.
Vorige maand al moest de organisatie het aantal districten waaraan hulp geboden wordt terugbrengen van 342 naar 163. De situatie is extra nijpend doordat sommige districten door droogte worden geteisterd.
Een woordvoerder van de Verenigde Naties zegt dat er meer dan 76 miljoen dollar nodig is om de hoogstnoodzakelijke hulp te kunnen bieden in Ethiopië.

Bron: Wereldomroep - Nederland

Sporen van sandelhout van Soler-Pont & Miró

Muna, een Indiaas weesmeisje van elf jaar, werkt in 1974 in een tapijtenweverij in Bombay. Zij kan haar zusje Sita maar niet vergeten, die op jonge leeftijd van haar is gescheiden. De zesjarige Sita, die zonder medeweten van Muna opgroeit in een weeshuis in dezelfde stad, kan zich haar oudere zus echter niet herinneren en droomt dagelijks van een échte familie. Haar wens gaat in vervulling als zij geadopteerd wordt door een Spaans echtpaar. De achtjarige Solomon woont ondertussen in de Ethiopische hoofdstad Addis Abeba. Wanneer de revolutie uitbreekt, verlaat hij zijn geboorteland en vlucht hij naar Cuba in de hoop op een beter bestaan. Na vele omzwervingen over drie verschillende continenten, waarbij hun paden zich bovendien verschillende malen kruisen, vinden Solomon, Muna en Sita uiteindelijk ieder voor zich hun bestemming in het leven en het familiegeluk waar zij alle drie zo lang naar hebben verlangd.

titel: Sporen van sandelhout
auteur: Soler-Pont & Miró
oorspr. titel: Rastros de sándalo
oorspr. taal: Spaans
vertaler: Corina Blank
isbn: 9789044511130
aantal blz.: 320
prijs: € 22,50
eerste druk: 12 02 2008
bindwijze: gebonden
reeks: Literaire juweeltjes
uitgeverij: De Geus

25.05.08: Benefiet tvv Ethiopische rioolkinderen in Antwerpen

Benefiet ten voordele van rioolkinderen in Addis Abeba :

In ‘The Great American Songbook’ nemen Wilfried van den Brande, de Nürnberger Symphoniker en dirigent Dirk M. Baert je mee op reis naar het Amerika van de jaren ‘30, ‘40 en ‘50.
“The land of dreams”, het land van Fred Astaire en Ginger Rodgers, van Frank Sinatra, Paul Robeson, Bing Crosby en Elle Fitzgerald. Met heerlijke songs van Cole Porter, George Gershwin, Richard Rogers, Jerome Kern e.a.

Special guest: STASH

Zondag 25 mei 2008 - 15u
Koningin Elisabethzaal Antwerpen
Ticketprijzen: €43/€38/€30
Reserveren: De Ticketlijn 0900 00 311 of www.elisabethzaal.be

Op 18 mei op 12u op Canvas: een uitzending omtrent het concert.

Het project CAPrioolkinderen is een initiatief van vzw Siddartha. Het project heeft als doel om zo veel mogelijk rioolkinderen een nieuwe toekomst te geven. De kinderen worden opgevangen in een menselijke omgeving en krijgen de kans om zich tijdens een opleiding van 2 of 3 jaar klaar te maken om terug in de maatschappij te stappen. De opleiding bestaat uit een goede mix van fysieke en mentale arbeid (waaronder een circusopleiding), afgewisseld met de nodige ontspanning. Aan het einde van de opleiding hebben de kinderen aan concentratie, discipline en zelfvertrouwen gewonnen en hebben ze hun speelse blijheid teruggevonden.

Met de kennis van metaal- en houtbewerking die ze tijdens de opleiding hebben opgedaan, zijn ze klaar om opnieuw aan het leven te beginnen. Vandaag de dag hebben verschillende kinderen al een nieuwe toekomst en een vaste job gevonden door toedoen van het project.

De naam CAPrioolkinderen is afkomstig van de capriolen die de rioolkinderen tijdens hun circusopleiding moeten uithalen. CAPrioolkinderen wordt actief gesteund door regisseur Stijn Conincx en zanger Gunther Verspecht van Stash.

Ethiopië geeft koffie-export een zetje met “Ethiopian Fine Coffee”- merk

De Ethiopische regering lanceerde vorige week maandag een nieuw koffiemerk om het inkomen van de 15 miljoen koffieboeren in het land een nieuwe impuls te geven. De regering pakte uit met een innovatief en totaal nieuw merkmanagementprogramma met de bedoeling de Ethiopische exportindustrie van fijne en unieke koffies te promoten.

Het is de eerste keer dat een Afrikaanse natie een dergelijke hedendaagse aanpak van merkmanagement volgt in de ontwikkeling van haar economie. Daarmee leidt Ethiopië een nieuw tijdperk in de economische ontwikkeling en onafhankelijkheid van het continent in, zeggen experts in de internationale koffiemarkt.

Ethiopië is de bakermat van de koffie en het land exporteert meer dan 177.000 ton koffie per jaar, wat ongeveer 15% is van de totale wereldproductie van koffie. Mensen uit het vak kennen de kwaliteit van de Ethiopische koffie, maar koffievariëteiten als Yirgacheffe, Sidamo en Harar zijn nog weinig bekend bij het grote publiek.

Merkspecialist Brandhouse kreeg de opdracht een herkenbaar merksysteem te ontwikkelen voor de Ethiopische fijne koffies. De nieuwe merkidentiteit omvat een centraal logo voor “Ethiopische Fine Coffee”, geïnspireerd op de koffieboon zelf. Daarnaast zijn er individuele logo’s voor elk van de koffiesoorten. Licentiehouders moeten de nieuwe logo’s gebruiken in hun marketing.

“Ethiopia’s Trademarking and Licensing Initiative” werd in 2004 gelanceerd door een beheerdersgroep geleid door Getatchew Mengistie, directeur-generaal van de “Ethiopian Intellectual Property Office” en heeft spectaculaire vooruitgang gemaakt. De bekendmaking van het merk geeft een duidelijk zichtbare en tastbare dimensie aan het initiatief.

© AllAfrica, 08.05.08 (kdg)

Paleis van de koningin van Sheba ontdekt in Ethiopië

Een team archeologen van de universiteit van Hamburg zeggen in Axum het paleis van de koningin van Sheba en een altaar te hebben ontdekt.

Bovenop de structuur van het paleis dat dateert van de 10^de eeuw v.Chr., zou later een nieuw paleis zijn gebouwd, zegt de universiteit in een verklaring. Het altaar zou mogelijks ooit de Ark des Verbonds – de grootste schat van het vroege Judaïsme - hebben geherbergd tot de bouw van de eerste tempel in Axum. Bovendien is het altaar georiënteerd naar de ster Sirius.

“De bijzondere betekenis van dit altaar moet over de eeuwen heen zijn overgeleverd,” zegt de verklaring, “te zien aan de vele offers die rond deze plek zijn gevonden.”

Volgens het Oude Testament droeg god Mozes op de Ark des Verbonds te maken, een doos van acaciahout, belegd met goud. De doos zou de tabletten met de Tien Geboden hebben bevat. De Ark werd nog volgens het Oude Testament eeuwenlang bewaard in Jeruzalem. Wat er gebeurde met de Ark toen Jeruzalem werd veroverd door de Babyloniërs in de 6^de eeuw v.Chr., is onbekend. De Ethiopische christenen beweren dat de Ark veel eerder Jeruzalem heeft verlaten, al gedurende de regering van koning Salomo (10^de eeuw v. Chr.) en naar Ethiopië werd gebracht, waar het reliek sindsdien wordt bewaard. Deze theorie werd onderzocht door de Britse auteur Graham Hancock in “The Sign and the Seal”.

Het Hamburgse onderzoeksteam onder leiding van Helmut Ziegert onderzoekt al negen jaar de oorsprong van de Ethiopische staat en de Ethiopische Koptische kerk. Het doel van het veldwerk was uit te vissen hoe het Judaïsme in de 10^de eeuw v.Chr. in Ethiopië voet aan de grond kreeg. De onderzoekers wilden bovendien aanwijzingen vinden voor de huidige locatie van de Ark des Verbonds.

Het paleis dat bovenop de woonst van de koningin van Sheba werd gebouwd is ook gericht naar de ster Sirius, zegt de verklaring. De onderzoekers vermoeden dat het tweede paleis gebouwd werd door Menelik, die volgens de legende de zoon was van de koningin van Sheba en koning Salomo. De resultaten van het Hamburgse team geven volgens de universiteit aan dat een cultus ter ere van de ster Sirius samen met het Judaïsme en de Ark des Verbonds naar Ethiopië kwam, een religie die zou zijn beoefend tot ongeveer 600 n.Chr.

© Bloomberg, Catherine Hickley, 08.05.08 (kdg)

Cooking in the Danger Zone

Stefan Gates is een Brits culinair journalist die voor BBC een ongewone reisreportagereeks maakte. Daarin proeft Gates spectaculaire en soms controversiële gerechten in crisisgebieden.

“… omdat niet alleen liefde, maar ook vriendschap en vertrouwen door de maag gaan, maakt hij van de gelegenheid gebruik om met zijn disgenoten te praten over een aantal culturele, maatschappelijke en politieke koetjes en kalfjes.”
(http://www.canvas.be/extra/html/programmas/c_cookinginthedangerzoneII_programma.shtml)

Maandag, 12 mei, zendt Canvas de eerste reportage van de derde reeks uit, waarin de Britse keukenglobetrotter een bezoek brengt aan Kameroen en aan Ethiopië.

In Addis ontmoet hij straatarme mensen en dakloze kinderen die door de werkloosheid in een vicieuze cirkel terechtgekomen zijn.

Met herders drinkt hij geitenbloed en hoort Gates hoe ze lijden onder de jarenlange stammentwisten en eindeloze droogte. 

 Canvas, 12 mei, 21.05

De Ethiopische regering spreekt de beschuligingen van Amnesty tegen

De Ethiopische regering weerlegt de beweringen van Amnesty International als zouden Ethiopische troepen burgers in Somalië doden door hen “als geiten” de keel over te snijden. “Dit is een volstrekte en bewuste leugen die aan Amnesty werd doorgespeeld door groepen die verbonden zijn aan Al-Shabaab, groepen die onder het mom van mensenrechten hun terroristische agenda doordrukken,” verklaart het ministerie van Buitenlandse Zaken in een bericht aan ENA. “We betreuren dat een van de meest prominente mensenrechtenorganisaties zich verlaagt tot het bewust publiceren van verzonnen verhalen over de activiteiten van de Ethiopische troepen,” gaat de verklaring verder. “We betreuren ten zeerste dat Amnesty zich leent tot een schandelijke lastercampagne tegen de gewapende Ethiopische troepen en zelfs een racistische taal hanteert die niet zou worden gebruikt moest het niet om Afrika gaan.”

Het ministerie stelt bovendien dat Amnesty het bewust niet heeft over de terroristische groepen, de schendingen van de mensenrechten die door Al-Shabaab worden begaan en blijkbaar uit het oog verliest dat Al-Shabaab uitgeroepen is tot een terroristische organisatie.

Volgens het ministerie heeft het vredesproces, dat voor een groot stuk in gang gezet is door de succesvolle ondersteuning van de Somalische transitieregering door Ethiopië, een belangrijke kans op slagen. Dit zal duidelijk worden wanneer binnen twee weken de vertegenwoordigers van de transitieregering besprekingen met de oppositie houden in Djibouti. Het ministerie wijst erop dat het vredesproces vijanden heeft – in het bijzonder bij terroristische groepen. “Blijkbaar hoort ook Amnesty International nu bij die vijanden,” alsnog volgens de verklaring. De Ethiopische regering beschuldigt Amnesty van een onkritisch gebruik van bronnen met een duidelijk eigen agenda.

“De Ethiopische troepen zijn gedisciplineerd. Ze hebben onderricht gekregen in en zijn bekommerd om de principes van de mensenrechten, de bescherming van burgers in conflictgebieden en de toepassing van het internationaal humanitair recht,” besluit de verklaring.

© EMM (bron: ENA) (kdg)

Amnesty hekelt moorden Ethiopische bezetters Somalië (Het Laatste Nieuws)

De Ethiopische bezettingstroepen die in Somalië met steun van milities van de overgansregering het islamitische verzet bekampen, maken zich onder andere schuldig aan moordpartijen onder de burgerbevolking (door mensen de keel af te snijden), mensen de ogen uit te steken en groepsverkrachtingen van vrouwen. Dat klaagt Amnesty International aan in een rapport. De mensenrechtenorganisatie wil dat de “internationale gemeenschap” optreedt om deze wreedheden te beëindigen.

Keel overgesneden
Enkele weken geleden had Oxfam reeds aan de alarmbel getrokken: het conflict in Somalië is de grootste hedendaagse tragedie op het Afrikaanse continent, stelde de organisatie. Inzake geweld tegen de burgerbevolking hebben alle actoren in het Somalische conflict -ook de milities van de in de regering zetelende krijgsheren en de islamitische “rebellen”- boter op het hoofd.

Amnesty besliste echter in haar rapport de nadruk te leggen op “het groeiend aantal” gewelddaden en plunderingen door de Ethiopische troepen. De organisatie stelde met name sinds november-december 2007 een “duidelijke groei” vast van de buitengerechtelijke executies van burgers door troepen van de Ethiopische eerste minister Meles Zenawi. In het bijzonder laakt Amnesty moorden waarbij de slachtoffers “als geiten de keel wordt overgesneden”. Op 19 april keelden de Ethiopiërs nog 21 gelovigen in een moskee in de hoofdstad Mogadishu.

Al-Qaida
Ethiopische troepen vielen, gesteund door de VS, in december 2006 het buurland Somalië binnen om er het regime van de Unie van Islamitische Rechtbanken, dat Somalië na vijftien jaar van burgeroorlog enige stabiliteit had bezorgd, te verjagen en de onverkozen en militair tandeloze “overgangsregering” in Mogadishu te installeren. De invasie werd gekaderd in de “oorlog tegen de terreur”: in Somalië zouden zich enkele “militanten met mogelijke banden met al-Qaida” bevinden. Die veronderstelde aanwezigheid van “al-Qaida” is de voorbije maanden enkele keren de aanleiding geweest voor Amerikaanse bombardementen op Somalische dorpen.

Volgens zeer voorzichtige schattingen werden in 2007 bij gevechten in Mogadishu en het zuiden en centrum van Somalië ruim 6.000 burgers gedood. Meer dan 600.000 burgers zijn de hoofdstad ontvlucht. Ethiopië ontkent inmiddels de aantijgingen van Amnesty. (afp/belga/gb)

© HLN 06/05/08 11u54

Kibret Mekonnen over persvrijheid in Ethiopië

Kibret Mekonnen stuurde ons volgend artikel toe waarin hij zijn opinie geeft over de huidige regering in Ethiopië en de onderdrukking van de persvrijheid. Het artikel verscheen december 2007 in Ex-Ponto, een journalistiek internetmagazine, gemaakt door vluchteling-journalisten en migranten. We geven u dit artikel mee omdat we graag verschillende stemmen (ook die van de oppositie) willen laten horen.

Kibret Mekonnen is journalist en vormgever voor audiovisuele media. Hij ontvluchte zijn land Ethiopië in 1995 en woont sindsdien in Nederland. Sinds april 1998 maakt Kibret samen met zijn Ethiopische collega´s het wekelijkse televisieprogramma ‘EthioTV’, dat op Salto wordt uitgezonden.

Een zaak van lange adem: De strijd om persvrijheid in Ethiopië

Jaarlijks stellen het Comittee to Protect Journalists, Amnesty International, de International Federation of Journalists (IFJ) en een groot aantal andere media- en mensenrechtenorganisaties een lijst samen van tien landen waar de vrijheid van meningsuiting en de pers het meest onder druk staat. Ethiopië staat al vijftien jaar in die top tien.

Ik ben zelf opgegroeid met verhalen over hoe onze grootouders tegen het fascistische Italië vochten. Het waren verhalen van oorlog, patriottisme en heldendaden. Ik ben geboren in 1970, vlak voordat de Dergue na een militaire coup aan de macht kwam*, waarop geweld, terreur, burgeroorlog, dictatuur, hongersnood en oorlog met Somalië volgden.

Lange tijd was Ethiopië feodaal. Toen kwam er een communistisch bewind en nu wordt er een politiek op etnische grondslag gevoerd. En nu, aan het begin van de eenentwintigste eeuw, vertellen eerste minister Meles Zenawi en zijn trawanten trots dat zij zeventien jaar lang gevochten hebben om het regime van Mengistu te verdrijven, voor democratie en vrijheid in het land. Die langdurige oorlog kostte echter het leven van een miljoen onschuldige en arme mensen. De economische en sociale schade is onvoorstelbaar.

Dit alles gebeurde in naam van de democratie en de bevrijding van de militaire dictatuur. Maar in de praktijk bracht het nieuwe regime van premier Meles Zenawi geen verandering ten goede. Alles werd juist nog erger en ernstiger; geweld, terreur, burgeroorlog, dictatuur, hongersnood, oorlogen met buurlanden en mensen die het land ontvluchtten. Uiteindelijk bleken de offers die miljoenen Ethiopiërs in alle oprechtheid voor hun land hadden gebracht zinloos.

De verandering ging niet verder dan dat de dictatuur van Mengistu Haile Mariam vervangen werd door de dictatuur van Meles Zenawi. Het valt zelfs goed te beargumenteren, dat het huidige regime voor vele Ethiopiërs en voor het land als geheel nog erger is dan dat van Mengistu. Het voert in de context van dit artikel echter te ver om dieper op politieke, sociale en economie aspecten in te gaan. Van persvrijheid naar onderdrukking

Na de val van het militaire regime in mei 1991 beloofden de zegevierende guerrillastrijders van het Ethiopisch Revolutionair Democratisch Volksfront (EPRDF) dat voor het eerst in het duizenden jaren oude Ethiopië vrijheid, democratie, meningsuiting en persvrijheid zouden heersen. De regering en het EPRDF bleven echter radio, televisie en het nationale dagblad controleren.

Op 21 oktober 1992 gaf de regering een persbericht uit waarin persvrijheid werd geëist. De meeste Jonge Ethiopiërs en journalisten vonden dat het EPRDF-regime een juiste maatregel had genomen. In korte tijd verschenen in Addis Abeba en andere grote steden van het land meer dan tweehonderd onafhankelijke tijdschriften en weekkranten in tabloidformaat. De media bleken de beste strijdmethode om democratie en mensenrechten in het land te verzekeren. Dat blijkt ook uit een opmerking van mijn leeftijdgenoot en collega Elias Wondimu, die op dit moment in ballingschap leeft:
‘Ik ben van de generatie die de jaren zeventig, tachtig en negentig heeft meegemaakt en ik ben er getuige van geweest hoe teleurgesteld de jeugd is geworden nadat de huidige regering in 1991 op de macht was gekomen. In de afgelopen vijftien jaar waren er teveel mensenrechtenschendingen, teveel geweld, teveel burgeroorlog, massamoorden, arrestaties en ontvoeringen. Ondanks de onderdrukking en teleurstelling die mijn generatie moet meemaken, heeft die echter niet naar de wapens gegrepen om de vicieuze cirkel van vernietiging en geweld te doorbreken.Onder leiding van ervaren journalisten is mijn generatie begonnen gebruik te maken van haar democratische rechten, door in plaats van naar vuurwapens naar de pen te grijpen.’

Toen ik met mijn journalistieke carrière als zelfstandig uitgever en redacteur begon, was ik pas twintig jaar oud en studeerde ik nog op de universiteit. De meeste van mijn collega´s waren van ongeveer mijn leeftijd en hadden nog minder ervaring dan ik. We houden echter nog steeds moedig stand, we houden van ons vaderland en houden ons democratische ideaal hoog. Later besloot een groot aantal onafhankelijke journalisten om een vereniging op te richten om hun strijd gezamenlijk te kunnen voeren, de Ethiopian Free Press Journalists’ Association (EFJA), iets wat het regime natuurlijk in het verkeerde keelgat schoot. Kort nadat de vereniging begin augustus 1993 met haar activiteiten begon, werd de EFJA doelwit van staatsonderdrukking en het duurde acht jaar lang voordat de organisatie officieel erkend werd. De doelstelling van de EFJA is nog steeds om in het land persvrijheid te bewerkstelligen.

De Ethiopische regering gebruikte de term ‘vrije pers’ als methode om het westen te overtuigen van het democratisch gehalte van het regime. Binnenslands onderdrukt de regering de pers meedogenloos, maar door dergelijke misleiding weet het regime niettemin leningen en fondsen los te krijgen. Vrije journalistiek is geen gemakkelijk vak in Ethiopië. Journalisten van de vrije media ontvangen geen uitnodigingen voor de persconferenties van ministers, van premier Meles Zenawi of van andere overheidsinstanties. Vragen aan ambtenaren blijven onbeantwoord en publicatie van een ingezonden brief kan leiden tot arrestatie van de hoofdredacteur en/of de uitgever. Hoge boetes, pesterij en eigenmachtige arrestaties hebben vaak de opheffing van kritische kranten tot gevolg.

Het dictatoriale bewind van eerste minister Meles Zenawi heeft ervoor gekozen de media onder druk te zetten door de aanval te openen op journalisten en doet dat met een beproefd middel. Er is een zogenaamde ‘hitlist’ opgesteld waarop journalisten staan en anderen die als landverraders worden gezien. Het is inmiddels voor de vrije pers een way of life om het regime steeds weer te confronteren en uit te dagen onder de voortdurende, vernietigende onderdrukking. Het resultaat van deze nobele prestatie is, dat de pers in Ethiopië een constructieve bijdrage levert aan het vestigen van de democratie in het land.

Grootschalige Intimidaties:

Ondanks het voortdurend lastigvallen, de intimidatie, de gevangenisstraffen, de arrestaties en boetes heeft de regering niet kunnen voorkomen dat journalisten erop gebrand zijn een krant uit te geven. Als één journalist wordt gearresteerd neemt een andere de pen en de verantwoordelijkheid over en gaat verder waar de vorige is opgehouden; als de politie de werkruimte, computer of typemachine van een journalist in beslag neemt, gaat hij naar een andere locatie of naar een collega om verder te werken. Journalistiek bedrijven in Ethiopië is een missie van hoop op verandering, hoop op een goed functionerende democratie en werkelijke vrede.

Na de rampzalig verlopen verkiezingen van mei 2005, waarbij tientallen demonstranten werden doodgeschoten, is er van onafhankelijke pers in Ethiopië nauwelijks meer sprake. Premier Meles Zenawi verbood onafhankelijke kranten en veel journalisten werden opgepakt, gevangengezet en fysiek en psychisch gemarteld. Leden van de Ethiopische vrije pers werden door de agenten en politie in burger zonder gerechtelijk bevel aangehouden en gearresteerd. Vijftien Ethiopische journalisten van onafhankelijke media werden in staat van beschuldiging gesteld van landverraad en deelname aan genocide.

In de afgelopen 14 jaar zijn meer dan honderd journalisten het land ontvlucht, waaronder ikzelf, naar alle windstreken. Zes van hen wonen in Nederland. Meer dan de helft van de bestuursleden van de EFJA hebben Ethiopië gedwongen moeten verlaten en alle nieuwsbronnen op internet zijn in Ethiopië geblokkeerd. Zeker vanaf mei 2005 tot 12 september 2007 (1 september 2000 volgens de Ethiopische jaartelling) heeft men niet kunnen sms-en werden de telefoonverbindingen van een groot aantal mensen verstoord.

De meeste van de vijfenzeventig miljoen inwoners van Ethiopië hebben alleen toegang tot de staatsradio en -televisie, die in het hele land te horen en te zien zijn. Behalve de Amhaars- en Engelstalige landelijke kranten die op dit moment in Ethiopië verschijnen en die direct of indirect in verbinding staan met het regime, is er alleen een klein aantal kranten dat alleen over sociale onderwerpen, sport en entertainment schrijft.

De Ethiopian Free Press Journalists’ Association heeft sterke banden met internationale organisaties voor media en mensenrechten. De EFJA is ook winnaar van de 1996 Rob Bakker Memorial Award van de NVJ/IFJ, de IPI-Free Media Pioneer Award, de Freedom to Write International Award van PEN US en de Amnesty International Media Award 2004.

De zesentwintig jaar oude journaliste Serkalem Fasil is één van de negen vrouwelijke journalisten die genomineerd zijn voor de Award for Courage in was mede-uitgever van drie vrije kranten in Ethiopië. Ze was ook één van de vijftien journalisten van onafhankelijke of private kranten die na de verkiezingen van mei 2005 werden gearresteerd. Ze zat anderhalf jaar lang vast en tijdens haar gevangenschap baarde ze een kind in de weinig hygiënische omstandigheden van de Kaliti gevangenis. De erkenning die de EFJA klaarblijkelijk bij vakgenoten geniet maakt de leden vastbesloten om de strijd tegen de repressie van de regering voort te zetten.

Een decennium geleden waren de Ethiopische journalisten in ballingschap klein in aantal, stonden ze ver van de vuurlinie. Nu echter kunnen we onze stem laten horen en ons vakmanschap laten tellen om de erbarmelijke toestand waarin niet alleen onze collega’s maar ook het Ethiopische volk verkeren aan de internationale gemeenschap kenbaar te maken. En dat alles dankzij de ondersteuning van de internationale media- en mensenrechtenorganisaties die de persvrijheid, Ethiopië en de Ethiopiërs een goed hart toedragen. Hun onvoorwaardelijke steun was en is cruciaal voor onze overleving in diaspora en strijd tegen de voortdurende onderdrukking door het Ethiopische regime.
De vrijheid door de ether:

Ondanks dat de huidige regering onverdraagzaam en zelfzuchtig is, zijn er in de wereld ruim honderd onafhankelijke Ethiopische journalisten actief. Het is mijn wens dat deze journalisten zich zullen blijven inzetten voor vrede, democratie en ontwikkeling voor het Ethiopische volk. Daarom zijn we sinds twee jaar doende om een onafhankelijk Ethiopisch radiostation op te richten. Samen met Ethiopische collega´s in de diaspora, maar ook met behulp van internationale mediaorganisaties en lokale journalisten in Ethiopië zelf, willen we vanuit Nederland onafhankelijke radioprogramma’s uitzenden zonder politieke stellingname, met veel aandacht voor actualiteit en met een educatieve functie voor vrouwen, jongeren en de bevolking van Ethiopië.

Meer dan 85 procent van de bevolking van Ethiopië bezit een radio. Uit betrouwbaar onderzoek is ook gebleken dat Ethiopiërs meer luisteraar zijn dan lezer of kijker. Zeker op het platteland, waar de meeste Ethiopiërs wonen, is radio de enige informatiebron, maar ook in de grote steden geniet radio veelal de voorkeur boven televisie en kranten.

Als alles gaat zoals we hopen dat het gaat zullen we ons radioprogramma dagelijks een uur lang onder de naam NEGARIT Radio uitzenden op de kortegolf en 24 uur per dag op de site “http://www.ethionegarit.com/”>www.ethionegarit.com. De eerste uitzending is over zes maanden gepland.

*De zogenaamde Provisorische Militaire Bestuurlijke Raad, die het bewind voerde na de afzetting van keizer Haile Selassie. (red.)

© Kibret Mekonnen, ex Ponto Magazine, nr.3, winter 07/08

Het is feest in kletsnat Addis Abeba (De Volkskrant)

Addis Abeba - Lichaamsbouw en welvaart bepalen de regionale medailleverdeling op de Afrikaanse kampioenschappen atletiek.

Tot in de puntjes hebben de Ethiopiërs het 16de Afrikaanse kampioenschap atletiek voorbereid. Er is elektronische tijdwaarneming aangelegd in het atletiekstadion van de hoofdstad Addis Abeba. Er zijn beeldschermen in de stad waarop de wedstrijden zijn te volgen. En er is gratis toegang voor het publiek, zodat de tribunes vol zitten.

Alleen op regen is niet gerekend. Met bakken stort het water uit de hemel, vlak voordat de eerste wedstrijden van het tweejaarlijkse toernooi beginnen. Toeschouwers gillen, atleten vluchten van de baan. De trotse Lamine Diack, de Senegalese voorzitter van de internationale atletiekfederatie, vraagt vergeefs om een paraplu. Hij moet schuilen onder een plastic poster.

‘De trommelaars hebben de hemel geopend met hun geroffel’, zegt wereldrecordhouder 800 meter Wilson Kipketer met een grijns, terwijl hij de paniek hoofdschuddend aanziet. De tijdwaarneming valt prompt uit en dan valt ook het beeldscherm in het stadion uit.

Toch blijft echte chaos uit. De Ethiopiërs laten hun kampioenschap niet verstieren door een hoosbui, ook al begint de regentijd gewoonlijk pas in juni. Met enkele handige ingrepen is de elektronica hersteld en gaan de wedstrijden iets verlaat van start.

‘Alleen in Addis zijn we een beetje geschrokken. De rest van Ethiopië is blij met deze regen. Het was veel te lang droog’, zal wereldrecordhouder marathon Haile Gebrselassie later opmerken.

Vergeleken bij de problemen in de rest van het straatarme Oost-Afrikaanse land, dat bekendstaat om zijn lange droogteperiodes en hongersnood, is atletiek een frivole bezigheid. Maar de Ethiopiërs ontlenen trots aan de sport. Na Kenia is Ethiopië het Afrikaanse land met de meeste olympische kampioenen: 10 atleten hebben samen 14 gouden medailles gewonnen. Bij de Olympische Spelen van Peking zullen er naar verwachting minimaal twee medailles bijkomen.

De Afrikaanse kampioenschappen moeten een voorbode worden van dat succes. De Ethiopiërs hebben verreweg het grootste aantal deelnemers: 95 van de kleine 900 atleten uit 46 verschillende Afrikaanse landen. Aan bijna alle disciplines doen de overwegend ranke, tanige atleten mee, al hebben ze op technische nummers als hordelopen, kogelstoten en speerwerpen niets te zoeken.

Voor de Ethiopiërs tellen alleen de langere loopnummers, net als voor de andere Oost-Afrikanen. De West-Afrikanen zullen naar verwachting schitteren op de sprint. En de medailles op de technische nummers zullen merendeels terechtkomen bij de Noord-Afrikanen en de overwegend blanke Zuid-Afrikaanse delegatie.

Die regionale verdeling wordt bepaald door lichaamsbouw, spiertypen en welvaart. In veel Afrikaanse landen is geen geld om atleten in technische nummers op te leiden.

Daarom kent het Afrikaanse kampioenschap een duidelijke tweedeling. De loopnummers zijn van wereldniveau, de technische nummers niet. Europeanen en Amerikanen zijn op die laatste onderdelen beter dan de beste Afrikanen.

Hoewel de allerbesten op de loopnummers ontbreken, doet dat aan het niveau weinig af. Steratleten als Gebrselassie en wereldrecordhouder 5.000 en 10.000 meter Kenenisa Bekele geven de voorkeur aan lucratieve wedstrijden in Europa, later in het seizoen. Het Afrikaans kampioenschap kent geen prijzengeld.

Dat is te betreuren vindt oud-atleet Wilson Kipketer, al heeft de geboren Keniaan vanwege zijn naturalisatie tot Deen nooit deelgenomen aan een Afrikaans kampioenschap. ‘Het is net als met leeuwen. Je moet eerst je eigen grondgebied veroveren voordat je het gebied van een ander intrekt. Het is jammer dat atleten ervoor kiezen wereldkampioen te zijn zonder hun wortels te eren.’

Het enthousiasme van het publiek heeft niet onder hun afwezigheid te lijden. Het natte weer wordt getrotseerd en elke prestatie hartstochtelijk toegejuicht. Ook als die naar sportieve maatstaven weinig voorstelt. De stadionspeaker moet het publiek herhaaldelijk tot stilte manen voor de start van de loopnummers.

De atleten stellen niet teleur. Ze maken korte metten met hun Keniaanse aartsrivalen, de enige lopers die het hoge tempo op de 2.500 meter boven zeeniveau nog enigszins kunnen bijbenen. Op de 10.000 vernederen de plaatsvervangers van Gebrselassie en Bekele twee van de drie Kenianen, door ze een rondje te lappen. Ze leggen beslag op de drie medailles.

De 5.000 meter voor vrouwen kent een spannender verloop. Pas in de eindsprint slagen twee Ethiopische atletes erin de Keniaanse rivales van zich af te schudden.

Op de tribune worden spontaan vreugdevuren ontstoken, zonder dat de politie ingrijpt. Het is feest in Addis Abeba. En dat zal nog even voortduren. Want de komende dagen staat er nog een 5.000 (mannen) en 10.000 (vrouwen) meter op programma. Die afstanden zullen naar verwachting eveneens een prooi worden voor de Ethiopiërs afstandspecialisten.

Weer of geen weer. Desnoods zonder tijdwaarneming.

© De Volkskrant, reportage van Mark Van Driel, 02.05.08

17.05.08 in Den Haag: Vrouwelijk leiderschap in Ethiopië

Stichting Ethiopië Millennium organiseert “Het geheim ontsluierd: Vrouwelijk leiderschap in Ethiopië” op zaterdag 17 mei 2008 in Concordia, Hoogezand 42 Den Haag - van 11u tot 17u.

Ethiopische vrouwen zijn sterk en vervullen een belangrijke sociale rol in de Ethiopische samenleving. Deze rol wordt te weinig erkend. Dat Ethiopië op allerlei niveaus vrouwelijke leiders heeft, is onbekend. Daar wil SEM, samen met anderen, iets aan doen.

Het boek ‘Candace: Invincible Women of Ethiopia’ van Alem Desta wordt die dag aan het publiek voorgesteld. Het boek geeft een historisch overzicht en bevat vele interviews met huidige vrouwelijke leiders. Het boek is in het Engels beschikbaar, en voor de liefhebbers ook in het Amhaars.

Er staat ook nog dans, eten en zingen op het programma en bijzondere gast is Meaza Ashenafi, oprichter van de The Ethiopian Women Lawyer’s Association (EWLA).

Vanaf 5 mei meer informatie over deze dag op de website van SEM.

Ophef in Ethiopië om roekeloze reggaester

In de Ethiopische hoofdstad Addis Ababa zijn fans de straat opgegaan om hun steun te betuigen voor hun popidool Teddy Afro. Die staat terecht voor het veroorzaken van een dodelijke aanrijding.

Reggae-zanger Afro werd afgelopen week opnieuw gearresteerd, nadat hij achttien maanden geleden op borgtocht werd vrijgelaten. Hij staat terecht omdat hij met zijn BMW M3 een achttienjarige jongen zou hebben doodgereden en vervolgens doorgereden zou zijn.

In de rechtszaal pleitte Afro zichzelf vrij van roekeloos en onder invloed rijden, het niet hebben van een rijbewijs en het wegrijden na het ongeluk. In Ethiopië staat vooral op dit laatste een hoge straf. Volgens de Ethiopische wet staat het wegrijden van een dodelijk ongeluk gelijk aan moord.

Met de verkeersveiligheid is het in Ethiopië al jaren dramatisch gesteld. Per hoofd van de bevolking is het sterftecijfer het hoogst ter wereld. Naast 1800 doden raken ruim 7000 Ethiopiërs per jaar gewond. In Nederland, dat véél meer auto’s heeft, vielen er de afgelopen jaren rond de 800 doden. Afgelopen jaar was het aantal dodelijke slachtoffers in Ethiopië per 10.000 voertuigen 190. Door het toenemende verkeer neemt dit cijfer elk jaar nog toe.

Een rijbewijs is in Ethiopië gewoon te koop. Controles op de naleving van verkeersregels vinden nauwelijks plaats. Het zijn vooral voetgangers die hiervan het slachtoffer zijn. Sinds enkele jaren trachten de centrale en federale overheden met een een nationaal wegveiligheidsprogramma de situatie te verbeteren.

Teddy Afro is een icoon in zijn land, maar een vriend van de regering is hij niet. Regelmatig doet hij politieke uitspraken en rond de verkiezingen in 2005 stond zijn muziek symbool voor de oppositie.

© Jop de Vrieze - AfrikaNieuws

Faces of Layla: A Journey Through Ethiopian Adoption

“Faces of Layla” is een koffietafelboek dat het leven toont van weeskinderen die wachten op adoptieouders in Layla House, het weeshuis van Adoption Advocates International in Addis Abeba, Ethiopië. De foto’s zijn van Emma Dodge Hanson, de teksten van kinderboekauteur Jennifer Armstrong.

Faces of Layla: A Journey Through Ethiopian Adoption
Fotografie: Emma Dodge Hanson
Auteur: Jennifer Armstrong
Voorwoord: Melissa Fay Greene
IBSN 978-0-9763765-7-655000
Meer info: Precious.org

“Ethiopia from the heart” van Andarge Asfaw en Donna Jones

De Ethiopische fotograaf Andarge Asfaw en de Amerikaanse fotografe Donna T. Jones maakten “Ethiopia from the heart”, een visueel essay over het land met de nadruk op de natuur, maar met links naar geloof en cultuur.

“Ik verliet Ethiopië toen ik dertien was,” zegt Andarge Asfaw. “Na 29 jaar keerde ik als fotograaf terug naar mijn geboorteland met de bedoeling de levendige herinneringen uit mijn jeugd te vangen. Maar ik herkende het land niet meer. De bomen waren verdwenen. De wilde dieren die ik vroeger soms de straten zag overlopen niet ver van waar ik woonde, waren er ook niet meer. […] Het land was ooit bedekt met bomen, nu is daar maar een klein percentage meer van over. In elke regio moeten opnieuw inheemse bomen geplant worden. Ontbossing blijft overstromingen en bodemerosie veroorzaken. Als er niets wordt gedaan, zal binnen een paar decennia Ethiopië een woestijn zijn, niet meer in staat zichzelf te herstellen. De dieren en de vegetatie zullen verdwenen zijn. Ik wil dat mijn beelden inspireren en oproepen tot actie.”

Andarge Asfaw en Donna T. Jones hopen met hun boek de mensen bewust te maken van de globale milieucrisis. Een deel van de inkomsten van het boek gaan trouwens naar herbebossingprojecten in Ethiopië. Daarnaast zullen energievriendelijke kooktoestellen aangekocht en verdeeld worden in kritieke gebieden om op die manier houtkap te vermijden.

© EMM (kdg) (bronnen: F/Stop Studio, Tadias)

Ethiopië breekt met Qatar

Ethiopië heeft alle diplomatieke banden met Qatar verbroken, vanwege de vriendschappelijke relatie die de Golfstaat onderhoudt met aartsrivaal Eritrea. Een Ethiopische woordvoerder zei dat Qatar “geen steen onomgekeerd heeft gelaten om de nationale veiligheid van Ethiopië te saboteren”. Qatar heeft nog niet gereageerd.

In september droeg de Ethiopische overheid de Noorse ambassade op om zes van zijn negen werknemers naar huis te sturen, omdat Noorwegen zich zou hebben gemengd in het slepende grensconflict tussen Ethiopië en Eritrea. (novum/gb)

©HLN, 21.04.08

22.05.08: The Idan Rachel Project in Amsterdam

Idan Raichel laat met zijn Idan Raichel Project verschillende culturele muzikale invloeden uit Israel en Ethiopië versmelten tot een verbroederend en verfrissend geheel. Deze fusion van electronica, traditionele Hebreeuwse teksten, Israelische pop en Ethiopische muziek is in Israel - getuige de triple platinum van het album - mateloos populair. Waar het eclectische plaatje muzikaal verrassend veelzijdig klinkt, zingt Raichel tekstueel heel consequent over verbroedering en respect voor culturele diversiteit. Deze mengeling van Ethiopische folk, Arabische dichtkunst, bijbelse psalmen, Jemenitische gezangen en Caribische ritmes uit zich in vlagen reggae, laidback dancehall, liefdesballades en zoete exotica. Een muzikaal bindmiddel die de hoop op een modern en multicultureel Israel met wederzijds respect voor culturele diversiteit levendig houdt.

De groep scoorde een aantal nummer 1 hits en een platina album in Israel. In november 2006 is het eerste album van The Idan Raichel ook internationaal uitgebracht op het gerenommeerde platenlabel Cumbancha. Sinds dan toert the Idan Raichel Project over de hele wereld en stond op verschillende WOMAD festivals, het Central Park Summerstage NY, The Sydney Opera House, De Queen Elizabeth Hall, Masala Festival en nog meer. Nu exclusief in Melkweg The Max.
© Melkweg

Donderdag 22 mei 2008, 20u30
In Melkweg De Max
Lijnbaansgracht 234A, Amsterdam
€25 (VVK) €30 (deur) €20 (voor studenten)

Lokale verkiezingen in Ethiopië

Vandaag wordt een tweede ronde gehouden van de lokale verkiezingen in Ethiopië. Vorige week zondag had al een eerste ronde plaats. Het is de eerste stembusgang sinds 2005. Toen gingen de verkiezingen gepaard met hevige protesten en de arrestatie van een groot deel van de oppositieleiders.

Er wordt verwacht dat de EPRDF-coalitie van eerste Minister Meles Zenawi de overwinning zal binnenhalen. Op vele plaatsen in het land zijn er trouwens geen tegenkandidaten. Oppositiepartijen klagen over pesterijen en intimidatie. Human Rights Watch zegt dat duizenden oppositiekandidaten en kiezers bedreigd, aangevallen en gearresteerd zijn tijdens de campagne.

Volgens de staatsradio zijn de verkiezingen van zondag vreedzaam verlopen en de Nationale Verkiezingsraad zegt geen meldingen te hebben gekregen van onregelmatigheden of incidenten. Tesfaye Mengesha van de Nationale Verkiezingsraad zegt dat rond de 90% van de 26 miljoen geregistreerde kiezers naar de stembus is getrokken.

Bulcha Demeska, oppositieleider van het OFDP (Oromo Federalist Democratic Movement), spreekt dan weer van een heel lage opkomst. “Er is geen interesse,” zegt hij, “Dit is verre van democratie.” Bulcha zegt dat 3000 van zijn partijkandidaten bedreigd en geïntimideerd zijn en dat niemand van de kandidaten een zetel haalde tijdens de eerste ronde. Hij beweert ook dat waarnemers werden gebannen uit de kieslokalen en kiezers werden bedreigd door functionarissen van de regerende partij. De partij heeft woensdag aangekondigd zich uit de tweede ronde te zullen terugtrekken.

De oppositiepartij United Ethiopian Democratic Forces zegt dat het moeilijk was voor de kandidaten om te registreren en dat weinigen hun naam ook effectief op de lijsten zagen verschijnen. Ook die partij trok vorige week haar 6000 kandidaten terug uit de verkiezingen.

Volgens Elizabeth Blunt van de BBC zullen deze verkiezingen bijna zeker de macht van de regerende partij bevestigen. Van de miljoenen kandidaten voor functies op alle niveaus, zijn er slechts een paar duizend van de oppositie, zegt ze. In veel landelijke raden staat er niemand van de oppositie op de lijsten.

© EMM (kdg) (bronnen: BBCNews, International Herald Tribune)

UNICEF pleit voor geboorteregistratie in Ethiopië

Jaarlijks worden volgens UNICEF, het kinderfonds van de Verenigde Naties, rond de drie miljoen nieuwgeborenen in Ethiopië niet aangegeven. “Deze kinderen worden basisrechten ontzegd. Zonder bewijs hoe oud ze zijn of zelfs wie ze zijn, krijgen ze zoals miljoenen anderen te maken met discriminatie en een gebrek aan toegang tot basisvoorzieningen zoals gezondheidszorg en onderwijs,” zei Bjorn Ljungqvist van UNICEF.

Ljungqvist zei op een raadgevende workshop rond het tot stand brengen van een nationaal systeem voor registratie van geboortes, overlijdens, huwelijken en scheidingen, dat Ethiopië het enige Afrikaanse land is dat geen wetgeving heeft die een dergelijke registratie regelt.

Hij gaf aan dat daardoor de implementatie van de Conventie voor de Rechten van het Kind van de VN in gevaar wordt gebracht. Hij bevestigde dat UNICEF het tot stand brengen van het registratiesysteem zal ondersteunen.

“Het verstrekken van wettelijke geboorte –en huwelijkscertificaten is essentieel voor de bescherming van jonge meisjes tegen het diepgewortelde probleem van huwelijken op te jonge leeftijd en het eraan gerelateerde probleem van fistels,” zei Ubah Mohammed, minister van Vrouwenzaken.

Deelnemers aan de workshop waren parlementsleden, functionarissen van federale ministeries, regionale administrators, VN-agentschappen, niet-gouvernementele organisaties en onderzoeksinstituten. Zij dragen een belangrijke verantwoordelijkheid in het opzetten van een registratiesysteem van geboortes, huwelijken, scheidingen en overlijdens.

© Afrique en Ligne, 15.04.08 (kdg)

Ethiopië: hoogste aantal dodelijke ongevallen per capita

Auto-ongevallen zijn een belangrijke doodsoorzaak in Afrika, meldt Newsweek. Ethiopië zou zelfs het hoogste aantal dodelijke ongevallen per capita tellen van de hele wereld. En over heel Afrika is alleen aids nog dodelijker voor mensen tussen 15 en 44. Voor kinderen is het verkeer het dodelijkst.

Een Afrikaan zou honderd keer meer kans hebben in een auto-ongeval om te komen dan een Amerikaan. Hoewel Afrika slechts 4% van de auto’s bezit, zorgt het continent voor minstens 11% van de auto-ongevallen. Daarbij komt nog dat auto-ongevallen in Afrika lang niet altijd gemeld worden. De Wereld Gezondheidsorganisatie waarschuwt dat de dodentol tegen 2020 nog met 80% zal oplopen, door een groeiende bevolking en een toenemend aantal auto’s. De Verenigde Naties noemen de verkeersproblematiek “een publieke gezondheidscrisis, in de orde van aids, malaria en tuberculose”.

De oorzaken zijn niet altijd duidelijk. Volgens Miscano Messelleh, een 52-jarige vrachtwagenchauffeur, is een belangrijke reden van de ongevallen het khat-gebruik van de chauffeurs. Ze kauwen de opwekkende blaadjes om lange rijtijden te kunnen doen. “Een van mijn vrienden deed vijf dagen door zonder te slapen. Hij reed in een sloot en was dood.” Vrachtwagenchauffeurs zijn volgens verkeersagent Daniel Kebeda niet gebonden aan rusttijden. “Als een chauffeur slaapt, verliest hij zijn job.” De Isuzu-vrachtwagens van 4.5 ton worden in Ethiopië omwille van de vernieling die ze zaaien “Al Qaedas” genoemd.

Een andere oorzaak van het hoge aantal verkeersongevallen is het verouderde wagenpark in Afrika. De meeste taxi’s bijvoorbeeld zijn modellen uit 1980 en de minibusjes zijn vaak meer dan 15 jaar oud en hebben vele duizenden kilometers afgelegd. Agent Daniel Kebeda vertelt dat naar schatting slechts 4 op de 100 chauffeurs een veiligheidsgordel dragen. Abu Moune, een gewezen taxichauffeur uit Addis Abeba voegt er nog aan toe dat er veel onbekwame chauffeurs op de baan zijn, omdat men makkelijk aan een rijbewijs kan geraken mits betaling van steekpenningen.

De Rwandese regering kon het aantal verkeersdoden met 30% doen dalen door het invoeren van snelheidsbeperkingen en zware boetes voor het rijden zonder gordel, door motorrijders te verplichten een helm te dragen en door het verhogen van de eisen voor het behalen van een rijbewijs.

De G8-landen hebben 1.2 miljard dollar vrijgemaakt voor de ontwikkeling van wegen in Afrika bezuiden de Sahara, maar slechts 0.5% daarvan gaat naar veiligheid. Dit zegt Avi Silverman van de “Make Roads Safe Campaign”. Landen die het geld zullen gebruiken om snellere wegen aan te leggen zonder het onderrichten en sensibiliseren van bestuurders en voetgangers, en zonder ander veiligheidsmaatregelen te nemen, zullen nog meer doden oogsten…

© EMM (kdg) (bron: Newsweek)

10.05.08: The Ex & GETATCHEW MEKURIA in De Kreun in Kortrijk

Volgend jaar staat The Ex dertig jaar op de planken! En al 30 jaar volgen ze hun eigen weg. Wat begon als een proto anarcho-punk bandje groeide al snel uit tot een muzikaal ijkpunt. Hun interesse in zowel rock, noise, improvisatie, jazz en etnische muziek zorgt ervoor dat het Ex-geluid door de jaren heen steeds evolueerde en toch herkenbaar bleef. Misschien even opvallend daarbij is dat ze ook steeds trouw gebleven zijn aan hun DIY – esthetiek. Werkelijk alles hebben ze gedaan; theater, film, poëzie en veel muziek. Een lijst opmaken met wie ze samenwerkten is een lijst maken met muzikanten die de (underground)muziek van de laatste dertig jaar boeiend maakten.
Tijdens Sinxen komt The Ex naar De Kreun met hun meest geslaagde en tegelijk meest toegankelijke project van de laatste jaren. The Ex ontmoetten Getachaw Mekuria op tournee in Ethiopië. Mekuria was de wat vergeten saxofoonkoning van de Ethiopische jazz die onder Haile Selassie voor ongeziene creatieve hoogdagen zorgde. Zijn spel is free, furieus maar melodieus doordrongen van zijn Afrikaanse roots. De combinatie met het ruige, percussieve gitaarspel en typisch rollende drums van The Ex is een ongewone luisterervaring. De vorig jaar verschenen cd ´Moa Anbessa´ gaf al een heel fijn voorsmaakje. Maar Mekuria én The Ex groeiden op met de overtuiging dat muziek op een podium, in het hier en nu wordt gemaakt. Dit ongewoon stoofpotje doet dansen, en als het publiek loos gaat (en dat doet het), gaat de band loos en is een nieuw, onvergetelijk feest geboren. Je kan er maar beter bij zijn!

© De Kreun

za 10 mei 2008, 20:00 | De Kreun | 10 vvk / 12 kassa / 5 met Kreuncard